Spread the love

De fysio heeft aangegeven dat het herstel lang duurt en dat een echo toch echt meer duidelijkheid gaat bieden.
‘s Morgens belt de fysio de dokter en hij belt daarna mij (Daphne) om door te geven dat ik om 15:00 uur terecht kan. Hij maakt een grapje dat de desbetreffende dokter wel wat trilt!

Met zweethanden en buikpijn om 14:30 uur onderweg naar de dokter. Aangekomen bij een glazen etalage, dit ziet er niet direct uit als een dokterspraktijk. De twijfel slaat dan ook wat toe. Ben ik wel op de goede plek? Google nog even raadplegen en die geeft dezelfde glazen deuren aan. Achter die deuren moet het dan zijn. Ik open de deuren en jahoor een wachtkamer, ik zal me dan ook even netjes melden en mag gaan zitten. Ze mompelen wat dat de dokter nog niet terug is. Op Curacao hoef je daar niet gek van op te kijken, een afspraak mondt vaak uit in een eerste wachtsessie, waar je geduld soms op de proef wordt gesteld.
Al gauw gaat er een deur open en mag ik al naar binnen, dat is snel. Ik voel dat ik rode wangen krijg van de spanning. Zal de dokter zeggen dat ik een stress fractuur heb of zal hij zeggen dat het vocht in mijn voet is. Spannend.. Ik als stresskip heb het allang al niet meer en een vleugje positiviteit ben ik ook al verloren. Ik heb al 3 weken pijn in mijn voet en niet van pijn, maar van PIJN met hoofdletters, ik ben daarom ook echt bang voor wat er gezegd gaat worden.

Mijn gedachten gaan natuurlijk niet alleen uit naar mezelf. In Aruba gaan we als team rennen, duo-run dus val ik uit, zal mijn teammaat ook mij niet als partner hebben. Kan ze natuurlijk altijd iemand anders zoeken, maar samen hebben we plannen gesmeed en samen als Dushi-Runners zijn we een team.

Even verder over mijn bezoek aan de dokter. Een oude kleine man komt me de hand schudden en vraagt waarom ik bij hem kom. Ik leg hem uit, dat ik pijn in mijn voet heb en dat de pijn met de dag erger wordt. De stijfheid in mijn voet ook.
De dokter is meteen geinteresseerd in het hardlopen en onze doelen die we hier op het eiland verwezenlijken, hij geeft wat tips en verteld over zijn ervaringen dat doormiddel van hartslag je meer bereikt dan alleen maar veel km’s maken! Ik raak nog zenuwachtiger want, het duurt allemaal lang het praatje is prima maar ik wil heel graag weten hoe het met mijn voet gesteld is.

Ok, eindelijk, gel op mijn voet en het apparaat dat op een ladyshave lijkt beweegt hij over mijn voet, wat ik zie zwart, wat botten en ja wat zal het zijn, scheurtje, zie ik een scheurtje of is dat wat anders? De dokter die maakt wat screenshots en verteld me uiteindelijk wat hij ziet. Hij ziet vocht in mijn gewricht. Mijn voetgewricht is ook wat stijf. Hij belt mijn fysio op en geeft aan dat ik nog 2 behandelingen nodig heb om te mobiliseren. Maandag kan ik terecht voor een naald of injectie in mijn voet om het vocht eruit te krijgen. Wat hij nu precies gaat doen is me niet duidelijk, de beste man praatte onduidelijk en zacht. Maar.. hij zei dat ik na zijn behandeling snel weer kan rennen en de ronde van Aruba kan rennen! Dat is iig het geen dat ik wilde horen en al mijn zweetmomentjes van deze dag waren voor niks! Gelukkig er is nog uitzicht aan onze Duo Run! Wordt vervolgt!!

 

 


Spread the love
Share This